Stap voor stap, leiderschap

In de huidige economische en maatschappelijke wereld is leidinggeven geen sinecure. Tal van financiële crises, ontslagregens, eindeloopbaandebat, politieke impasses, … Mensen krijgen er genoeg van en komen verontwaardigd op straat. Je vraagt je af wie in deze turbulente vaart nog bevlogen aan het roer kan staan? Het vergt in elk geval veel moed en cruciale vaardigheden.

In zijn bestseller ‘Good to Great’ onderzocht Jim Collins wat succesvolle bedrijven onderscheidt van concurrenten die het minder goed doen. Collins noemt één van de tijdloze factoren voor succes ‘het niveau 5 van leiderschap’. Zogenaamde niveau 5-leiders combineren de tegenstrijdige mix van persoonlijke bescheidenheid met professionele wil. Ze richten hun behoefte aan erkenning niet op zichzelf maar op het creëren van een geweldig bedrijf.

Goed nieuws dus voor leiders met een solide uitgebouwd ego, zou je zo denken. Ambitie mag, maar richt het vooral op de organisatie en niet op jezelf. Ook goed nieuws voor de leider die liever luistert en de dialoog aangaat om de waarheid van anderen te horen. Leidinggeven doe je met vragen, niet met antwoorden.

Als leidinggeven begint met vragen stellen, kom je meteen tot de kernvraag: wie ben ík als leider? Een existentiële vraag, want leiden begint bij het zijn en niet bij het doen. Een echte leider neemt af en toe de tijd om zich met deze vraag terug te trekken. Enkele dagen stappen, tot rust komen op het ritme van lichaam en geest. Herbronnen en opmerkzaamheid ontwikkelen om vervolgens met meer passie, kracht en mededogen de rol van leider weer op te pakken. En natuurlijk weet je dat dé ideale leider niet bestaat. Toch blijft het de moeite waard om ernaar te streven.

De weg van de leider
Een Camino Trainingsreis van 5 tot 10 september 2012 op de weg naar Santiago de Compostela.

Meer info

Camino-filie

“Eenmaal Camino, altijd Camino”, dat zeggen deelnemers aan een Camino Trainingsreis vaak. Wat maakt dat de weg naar Santiago de Compostela zoveel aantrekkingskracht heeft? Want of ze nu gedurende maanden, weken of slechts enkele dagen onderweg zijn, vele stappers verliezen hun hart aan dit inspirerende pad.

Eens terug heb je gegarandeerd last van de zogenaamde “Camino-blues”. Vooral tijdens de eerste dagen na thuiskomst, heb je de neiging om helemaal op te gaan in dit gevoel van heimwee. Camino-genoten mailen elkaar: “ik wil terug!”. Het contact met de dagelijkse realiteit valt moeilijk te lijmen met de speciale ervaringen tijdens de tocht. Op Camino ben je letterlijk en figuurlijk ‘van de wereld’. De schoonheid van de Camino ligt in de vrijheid, de verbondenheid met andere stappers, de prachtige landschappen en de sfeer van gastvrijheid langsheen de weg.

Terwijl gaandeweg de melancholie afneemt, blijft vooral een positief gevoel over. Camino is als een drug, maar ook een levenskunst. Wetende dat je altijd onderweg bent van punt A naar B, dat er mensen een poos met je meestappen en dan weer hun eigen weg of ritme volgen, dat je op elk kruispunt kiest welke weg je met wie zult inslaan. Een sterke metafoor voor het opnieuw oppakken van de gewone gang van zaken. En het zal nooit meer zijn als voor de Camino.

10 september 2010 – mini-Camino in Gent

Verrassend misschien, deze keer is de stad onze inspiratie voor de volgende gratis mini–Camino. Op 10 september starten we onze wandeling met als thema ‘focus’ bij Sint Jacobs in Gent. Het belooft een unieke namiddag te worden. Niet in het minst omdat we ook stilstaan bij het verhaal van de beroemde pelgrimstocht en hoe die eruitzag voor de pelgrims van de middeleeuwen.

Met deze 5de mini-Camino ervaart u hoe de stad de juiste omgeving kan zijn voor een opwekkende tocht en een goed gesprek, de kernelementen van een Camino Trainingsreis.

U bekijkt de gezellige drukte van straten en steegjes als een metafoor voor de grote hoeveelheid prikkels die u elke dag te verwerken krijgt. Uit deze waaier van mogelijkheden een keuze maken en daarmee aan de slag gaan, veronderstelt ‘focus’.

Hoe gebruikt u die focus in het leven? Kom naar de Arteveldestad en ontdek het!

Meer informatie over het thema en de tocht? Klik door naar de mini-Camino-pagina.

Staptijd

Sneeuw en ijzel waren de laatste weken flink ons deel. De buurt en het landschap wisselden van gedaante en toonden zich wit en zuiver. Het straffe winterweer roept een sfeer van rust en herbronning op. Frank, Sabine en de nieuwslezers drukten ons tijdens de ijsdagen op het hart: blijf thuis of blijf waar u bent. Van onthaasten gesproken!

Inderdaad, plotseling komt onze zo drukke agenda in een ander perspectief. Wat niet echt hoeft als boodschap of uitstap, doen we niet. We houden het gezellig binnen. We nemen liever de bus of gaan een stuk voorzichtig te voet. We hebben tijd om eindelijk eens die sneeuwman met onze kinderen of kleinkinderen te maken. Alles gaat langzamer. En als de witte sneeuw is weggesmolten, hollen we weer achter onze ondertussen hopeloos in het honderd gelopen planning aan.

Het delen van deze gewaarwordingen inspireerde het Camino-team in de keuze van het thema ‘overspelige tijd’ voor de volgende mini-Camino in Haspengouw op vrijdagnamiddag 12 maart 2010.

Lees meer en schrijf u gratis in.

Geïnteresseerd in een volwaardige Camino Trainingsreis of Camino Inspiratieworkshop?

Klik dan door naar de pagina met het programma 2010.

Voor een training of workshop op maat: neem vrijblijvend contact op.

Verslag: Camino aan zee

Door: Reinilde en Karel

Vrijdag 27 maart 2009 – Westende

Wim verwelkomt ons, wijst ons een parkeerplaats aan en checkt ons in op de deelnemerslijst. Er staat al een groepje te wachten in het zonnetje bij de plaats van afspraak ‘Calidris’. We maken kennis. Er hangt een verwachtingsvolle spanning bij mensen die nog nooit een ‘Camino’ gedaan hebben. Zij proberen iets op te vangen van diegenen die het reeds gedaan hebben. Ze spreken ons aan:

• Hoe was dat ?
• Zal ik dat wel kunnen ?
• Hebben jullie veel getraind ?

Vooral de jonge mensen bezien ons zo van: ‘als die oude mensen dat kunnen, zullen wij dat ook wel kunnen …

Het tempo waarin we lopen varieert met de inhoud van ons gesprek. Bijvoorbeeld reflectie in een rustig tempo en actie in een vlotte pas. Of ik sta letterlijk stil bij wat mijn gesprekspartner zegt, en ik schrijf het woord ‘loslaten’ op in het kleine notitieboekje dat we bij de start meekregen. Soms zwijgen we even, geven we ruimte aan de beleving van de duinen, de wolken en de zee. Ook de afstand tussen mezelf en mijn gesprekspartner varieert noodgedwongen: we lopen eerst een tijdje naast mekaar, daarna als het duinenpad smaller wordt, achter elkaar. Zij loopt voorop, bewust en bereid verantwoordelijkheid te nemen voor haar werksituatie. De initiële vraag ‘hoe kan ik een medewerker leren reflecteren ?’ transformeert in ‘hoe kan ik de medewerker aanspreken in zijn persoon en niet in zijn rol of functie ?’. Een actieplan krijgt vorm: intakeformulier loslaten en acties rond werkexploratie.

De ‘camino’ is voor mij een werkvorm die ik graag ‘wandelend coachen’ noem.

Wandelen betekent vooruit gaan, gemakkelijk en zonder zich in te spannen. Coachen betekent de kunst beoefenen van het ‘vragen stellen’, zodat de gesprekspartner eerst ontdekt hoe het niet zit, en daarna hoe het wel zit. De ‘camino’ gebruikt het wandelen om mensen of processen in beweging te krijgen. In vergelijking met het ‘zittend coachen’ neem je door wandelen makkelijker afstand van het dagelijkse handelen, de vaste patronen, en put je uit de kracht van de ‘weg’-metafoor. Het doet ook fysiek deugd en geeft een heel fijn gevoel van vriendschap.

Mini-Camino van 16 oktober 2008 krijgt “een staartje”

Na de mini-Camino op 16 oktober in Halle-Zoersel lanceerden enkele deelnemers het idee om dit initiatief 1 tot 2 maal per jaar te herhalen. Hoe ervaarden zij de mini-Camino?

• Tijdens zo’n tocht legt u erg vlot en spontaan contact met de andere deelnemers (managers en professionals uit het hr- en trainingveld)
• De Camino-methodiek beleven voor wie deze nog niet kent
• De dynamiek van een Camino Trainingsreis herbeleven voor wie al deelnam
• Inspirerende ervaringsuitwisseling rond een thema

De Camino-methodiek laat niemand onberoerd en dwingt u tot het opnemen van verantwoordelijkheid voor uzelf én voor de groep. Tijdens het stappen, het overleggen of de debriefing komen de natuurlijke sterktes en zwaktes van elke deelnemer snel naar boven. Het maakt competenties bespreekbaar. Een mooie basis voor persoonlijke groei of teamontwikkeling.

Ontmoet deelnemers en andere geïnteresseerden tijdens de mini-Camino in Westende op vrijdagnamiddag 27 maart 2009.

Geïnteresseerd in een volwaardige Camino Trainingsreis? We actualiseerden de data voor de open Camino Trainingsreizen over “Uw professioneel pad”. Voor een trainingsreis op maat: neem vrijblijvend contact op.

C’est vous les 4 Belges?

Met vier waren we vorige week op de 1^ste editie van de open Camino Trainingsreis met als thema ‘Mijn professioneel pad’. Deze keer kozen we voor een tocht vanuit het indrukwekkende stadje Le Puy-en-Velay, op één van de oudste pelgrimswegen van Frankrijk naar Santiago de Compostela.

De natuurlijke omgeving sprak buiten-gewoon tot de verbeelding. Het landschap veranderde elke dag van zachte glooiingen tot desolate hoogvlaktes. Daarenboven zorgde ook het weer voor speciale verrassingen. In 5 dagen stapten we doorheen de seizoenen van een stralende Indian Summer, over een druilerige herfstdag, tot een sneeuwtapijt over het plateau van Aubrac. Wat wil je nog meer om de verbondenheid met je eigen natuur te voelen?

De tijd nemen om verder te denken, de meest evidente antwoorden opzij te zetten en plaats maken om je dromen de vrije loop te laten. Bezig zijn met je toekomst, vertrekkend van het punt waar je nu gekomen bent. Toeval of niet, onderweg in een café kwamen we volgende spreuk tegen: ‘Als je niet weet waar je naartoe gaat, onthoud dan goed van waar je komt’.

In een Camino Trainingsreis raak je automatisch de dieperliggende laag, de essentie van wat je echt belangrijk vindt en de twijfels of je wel goed bezig bent. Eén van de deelnemers merkte de 2^de dag op: ‘ik begrijp al dat het hier niet alleen om mijn professioneel pad zal gaan’. Gaandeweg vallen de maskers af, en kan je enkel nog je echte zelf zijn. Soms voelt dit aan als een bevrijding, soms ook beangstigend om tegen de grenzen van je vertrouwde strategieën aan te lopen.

Twee deelnemers en twee begeleiders, zij aan zijn, samen op stap. Iedereen genoot van het voordeel van een kleine groep. De deelnemers voelden zich behandeld als VIP’s, met ruime mogelijkheid tot 1op1 coaching van hun persoonlijke opdrachten, keuzes en actieplannen. Als begeleiders voelden we ons snel vertrouwd met de verhaallijn van elke deelnemer. De intimiteit van de groep werkte ook de confrontatie in de hand. Vluchten is zo goed als onmogelijk en maakt het noodzakelijk om dingen uit te praten. Het leer- en groepsproces gaat op dergelijke scharniermomenten met rasse schreden vooruit.

Maar denk vooral niet dat het er ernstig aan toe ging. Onze lachsalvo’s waren legio. Misschien dat daarom een lokale bewoner van een dorp ons aansprak: ‘C’est vous les 4 Belges’?

Hoewel we nu al enkele dagen thuis zijn, is de verbondenheid nog sterk aanwezig. En de voldoening, want we zijn ervan overtuigd dat het stukje weg dat we samen gingen, snel vruchten zal afwerpen.

Marijke Theunis